Korkuyu adıyla yanına yazın

Çocuk seçince, sınır yine sende durur.

Korktu dememek, korkuyu büyütür. Ad verin: köpek sesinden ürktün. Sonra küçültmeyin, abartmayın. Bir adım geri durup birlikte bakmak yeter. Zorla sevdirmeyin. Akşam o korkuyu çizebilir, çöp diye yırtmak şart değil. Tekrar eden yoğun korkularda bir uzmana danışmak ayrı bir kapıdır. Evdeki ilk iş, korkuyu ayıplamadan adlandırmaktır.

Bu yazı genel bir aile notudur. Doktor, pedagog veya acil durum yerine geçmez.

Bugünün ev örneği: Akşam ışığını kısınca “şimdi hikaye sırası” deyin.